انسان ها به شیوه ی هندیان بر سطح زمین راه می روند.با یک سبد                    در جلو و یک سبد در پشت.در سبد جلو صفات نیک خود را می    گذاریم .                   .در سبد پشتی عیب خای خود را نگاه می                       داریم.به همین دلیل در طول روز های زندگی خود چشمان خود                            را بر صفات نیک خود می دوزیم و فشار ها را در سینه مان حبس                      می کنیم.در همین زمان بی رحمانه در پشت سر همسفرمان که                     پیش روی ما حرکت می کند تمامی عیوب او را می بینیم. بدین                        گونه است که درباره ی خود بهتر از او داوری می کنیم بی انکه                        بدانیم کسی که پشت سر ماراه می رود به ما به همین شیوه  

می اندیشد.

                    رئیس سرخ پوستان خدای خودش را این طور قسم میدهد:           

                    ای خدای بزرگ به من کمک کن که هر وقت خواستم درباره        

                     راه رفتن دیگری  قضاوت کنم قدری با کفش های او راه بروم.